آلیاژ چیست ، با عناصر آلیاژی رایج آشنا شوید.

یک آلیاژ در واقع ترکیب یک فلز با حداقل یک فلز یا نافلز دیگر است. رایج‌ترین راه برای ترکیب فلزات و تبدیل آن‌ها به یک آلیاژ، ذوب کردن آن‌ها و سپس مخلوط کردن آن‌ها در حالت مذاب و در نهایت جامد کردن آن‌ها با سرد شدن در دمای محیط است.

در ادامه این مطلب دانشنامه اصفهان آهن با ما همراه باشید تا دلیل آلیاژ سازی فلزات را بیان کنیم و عناصر آلیاژ رایج و تاثیرآن ها را به شما معرفی نماییم.

چرا آلیاژها مورد استفاده قرار می‌گیرند؟

آلیاژهای فلزی به خاطر اینکه معمولاً خواص مکانیکی و شیمیایی آن‌ها بهبود پیدا کرده است، مورد استفاده قرار می‌گیرند. عناصر آلیاژی به‌منظور افزایش خواصی مانند سختی، استحکام، مقاومت به خوردگی، قابلیت ماشین کاری و …. می‌تواند به فلز اضافه شود.

آلیاژهای رایج چه چیزهایی هستند؟

آلیاژ
چرخ های قطار و اجزای آن معمولا از آلیاژ های مختلف فولاد هستند

آلیاژها در صنعت فلزات آن‌قدر زیاد هستند که لیست کردن آن‌ها تقریباً ممکن نیست. در حقیقت، استفاده از غیر آلیاژها یا فلزات خالص در صنایع مختلف کمتر ممکن است اتفاق بی افتد. حتی فولاد نرم کم کربن که به‌طور مکرر در ساخت انواع مقاطع فولادی مثل نبشی، ناودانی، تیرآهن و … به کار می‌رود در واقع یک آلیاژ از آهن و کربن است. AISI 1018 یک مثال از فولاد آلیاژی است. چدن نیز آلیاژ دیگری از آهن و کربن است که حتی از فولاد نرم، کربن بیشتری دارد.

آلومینیوم اغلب اوقات با دیگر عناصر ترکیب می‌شود تا خواص مورد نیاز برای کاربرد دلخواه را پیدا کند. به‌طور مثال، آلومینیوم 6061 و 2024 به ترتیب مقادیر بالایی از منگنز و مس دارند.

ساختن یک آلیاژ کار آمد با توجه به نیاز و کاربرد آن ممکن است به‌شدت پیچیده باشد.به عنوان مقال فولادهای ضدزنگ آستنیتی مانند گرید 316 از ترکیب آهن، کروم، نیکل و دیگر فلزات و نافلزات با درصد های متفاوت ساخته می‌شوند. برنز (که خود آلیاژی از مس و قلع است) اغلب اوقات با عناصری مانند آلومینیوم آلیاژ می‌شود. گرید C954 یک مثال از آلیاژ برنزی آلومینیوم است.

فولادهای ابزار مانند D2 اکثراً از آهن ساخته می‌شوند اما بسته به خواص مکانیکی مورد نیاز، مقادیر زیادی از دیگر فلزات و نافلزات مانند کروم، وانادیوم، منگنز، سیلیکون و کربن به آن اضافه می‌شود.

با عناصر آلیاژی رایج آشنا شوید

آلیاژ
جنس اکثر شیپور ها از برنج است ، زیبایی، عدم جذب صدا و مقاومت در برابر خوردگی دلایل این موضوع است.

تنوع وسیعی از عناصر آلیاژی وجود دارد که برای اهداف مختلفی به فلزات پایه متفاوت اضافه می‌شوند.

  • کروم فلزی است که به‌طور مکرر برای کمک به بهبود مقاومت به خوردگی مورد استفاده قرار می‌گیرد. بسته به نوع ماده پایه، کروم هم چنین می‌تواند سختی و استحکام را افزایش دهد.
  • نیکل اغلب اوقات برای افزایش تافنس به مواد اضافه می‌شود. فولادهای ضدزنگ آستنیتی مقادیر زیادی از نیکل در خود دارند که به‌عنوان یک بهبود دهنده آستنیت عمل می‌کند.
  • مس فلزی است که باعث می‌شود موادی مانند آلومینیوم قابلیت پیر سختی پیدا کنند. اضافه کردن مس در فولاد بر خلاف آلومینیوم که باعث کاهش مقاومت به خوردگی می‌شود، افزایش مقاومت به خوردگی را به همراه دارد.
  • منگنز فلزی است که معمولاً آلیاژ می‌شود تا استحکام را افزایش دهد. آن به‌تنهایی به‌عنوان یک عنصر آلیاژی تحت تأثیر عملیات حرارتی قرار نمی‌گیرد و باعث می‌شود که برای کاربردهای دمابالا مناسب باشد.
  • تنگستن عنصر آلیاژی فلزی است که برای بهبود مقاومت پوششی (مخصوصاً در دماهای بالا)، تافنس و استحکام می‌شود.
  • سرب یک عنصر آلیاژی فلزی است که برای بهبود خواص ماشین‌کاری مورد استفاده قرار می‌گیرد.
  • سیلیسیوم یک عنصر آلیاژی نافلز است. اغلب اوقات به‌عنوان دی اکسیدایزر در فلزات استفاده می‌شود. سیلیسیوم هم چنین می‌تواند دمای ذوب را کاهش و استحکام را افزایش دهد.
  • کربن یک عنصر آلیاژی نافلز است که برای تولید فولاد ضروری است. افزودنی‌های کربن اکثراً به‌منظور افزایش استحکام و سختی در آلیاژهای فولاد و چدن به کار می‌رود.
منبع metalsupermarkets

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

Play All Replay Playlist Replay Track Shuffle Playlist Hide picture